کاش پایان دلخوشی ها مرگ نبود

و از کجا بخوانم که تو می خواهی همسفری همیشگی باشم.

از دفتری رسیده از تو ... اما سفید چه می توانم بخوانم از سکوت تو

که ذهن تو برای من صفحه ای خالی است.

و من چه بخوانم وقتی نمی بینم .

به شقایق سوگند که تنهاییت را بیکرانی از آرامش خواهم ساخت.

سکوت مبهم تو زندانی است که عشق را در آن محبوس می کنی.

و دیواری برای آنچه از اطلسی در تو

به سکوتم سوگند:

که اگر مرا ایمان عشق تو شود .

دنیایی خواهم ساخت که در آن به پرواز در آئیم.

 نقاشی هایی که قلب کوچکم با مداد رنگی های یاد تو رنگ کرده بود.

مداد رنگی هایم را چه کنم ؟!!

اگر روزی از یادتو سفر کردم اسمم را همیشه سبز نگاه دار،اما نه

نقاشی هایم را به دور افکن ،اسمم را در خزان رها کن

می خواهم دور از خود خواهی باشم.

اما ،مداد رنگی هایم را چه کنم؟!!