کاش پایان دلخوشی ها مرگ نبود

هر چه مي خواهم از تو فاصله بگيرم به تو نزديك تر مي شوم.

mordabe-sangi — Sat, 25 Mar 2006 08:00:18 GMT

هر چه مي خواهم از تو فاصله بگيرم به تو نزديك تر مي شوم.

كاش مي دانستم كه جادوي چشمان تو تا به كي دل مرا در بند خود اسیر نگاه خواهد داشت

اما امروز كه خود را گرفتار تو مي دانم از همين اسارت لذت مي برم

آرزو مي كنم كه هميشه همين گونه بگردم در تنهايي خود تا روزی که؛ ديگر احساس را ؛ با تن سرد خاك قسمت كنم و هم آغوش با او در انتظار تو در آن سوي اميد بنشينم.

آري دوست دارم و عاشقانه مي خواهم كه بهترين فنا را با ياد تو احساس كنم.

زيبايي اين مرگ زيباتر از هزار بودن است .

چه ارزشي دارد كه بي تو باشم اما زنده باشم؛ نه هرگز نخواسته ام و تا روزي كه اينگونه در افكارم باشي همين است سر مشق درس هاي دلم.

تو با من بی وفایی می کنی بدان هرگز بی وفایی را در نبود تو هم برای تو نمی خواهم.

واي چه روان شاعري مي كنم در ياد تو. با سياهي شب.

تلاطم حرف هایم در این شب ها بیشتر است شب هايي كه با ياد تو مي گذرد.

مي خواهم كه با تو باشم. عاشقانه تر از هميشه ولي چگونه مي توانم؟

نمي دانم !

تو مي تواني كه يك بار ديگر بباري در اين بيشه زار خشكيده نا اميدي.

از تو آرزو می کنم که بخواهی تا بباری بار دیگر که گل دهد باغ اميد من.

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

mordabe-sangi — Mon, 27 Feb 2006 07:27:18 GMT

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یه بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

با سلام. از همه دوستان اول معذرت خواهی می کنم که دیر آپ کردم نمی دونم شاید تو این مدت با خودم لج کرده بودم. دوم اینکه از همه دوستانم تشکر می کنم که منو تنها نذاشتن تو این مدت ..

راستی ۱۳ اسفند تولدمه شنبه ۱۳/۱۲/۸۴

چگونه می توانم فراموشت کنم؟

mordabe-sangi — Tue, 13 Dec 2005 12:40:18 GMT

وقتی که خورشید به حسارت می نشیند جهانم گویای عشق تو نیست که با تو حرف بزنم.

هنوز خاکستر زمانم در خلوص دیدگانت شعله ور است. در حوالی کدامین چشم از طعم نگاهم

پرهیز می کنی . تو اسطوره نبودت طعم طلسم قصه هاست .

پس چگونه می توانم فراموشت کنم.؟

مهربان تر ...

mordabe-sangi — Sun, 27 Nov 2005 12:03:18 GMT

من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از هزار فرسخ راه دور: در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.

من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که راز آفتابگردان و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک برايش يک خاطره مشترک باشد.

او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم سرد و باراني است.

اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت...

با آن وقار بي مثال آيا کسي پيدا خواهد شد؟!

از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر!

تو را سخاوتمندانه با دنيايي حسرت خواهم بخشيد؛ و او را که از من عاشق تر است هزار بار خواهم بوسيد...

يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه دلم برايت تنگ ميشود. وقتي دوري از من، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فرسنگها فاصله بين من و تو، به آينده و امروز... باز كن پنجره را... خواهي ديد كه پرنده، آسمان باراني را ميفهمد

راز سایه

mordabe-sangi — Sat, 19 Nov 2005 05:38:18 GMT

چه کسی اهمیت می دهد؟ نگاهی در امتداد کوچه ، چشم به راه سفر کرده ای باشد؟

چه کسی اهمیت می دهد؟ گریه های شبانه کودکی ، در انزوای آن شب شوم مردابی از اشک آفریده باشد؟؟

چه کسی اهمیت می دهد؟ میان من و پنجره بسته ..چه رازی نهان است.. و آن سایه ، از کنار میله های سبز خانه برای ابد رفته است

چه کسی اهمیت می دهد ؟ اتاقک ویران شده روزگاری جایگاه سایه بوده است و راز پنجره

بسته میله های سبز ، اتاقک ویران و دری که به سوی هیچ برای ابد میان من و آن باقی ، خواهد ماند.

چه کسی اهمیت میدهد؟؟؟؟

گناه عاشقی

mordabe-sangi — Sat, 05 Nov 2005 09:58:18 GMT

اگر عاشقی باشد گناهی الهی سراپا گناهم الهی.. الهی ...

یک امشب به داد دل خسته ام رس که غم آمده با سپاهی ..الهی..

ای همیشگی ترین !

آه! ای دورترین!

سوختن کار من است....

پاییز

mordabe-sangi — Mon, 31 Oct 2005 10:52:18 GMT

پاییز پر از هجوم باد است و برگ های زرد درختان سنگفرش طلایی عابران و من پر از پاییزم و باد تازیانه ای است برصورت غمبارم . پاییز فصل رویاست و زلال باران هدیه ابرهای سیاه به دل های زنگار گرفته .پاییز طلوع درد است و اشک شورانگیزترین ترانه ی غربت زرد . شاید خزان حبس شادی است در حجم مرگ و فرمانروایی غم و من تصویری از پاییزتمثیلی از درد و شاید من خود پاییزم.

عشق

mordabe-sangi — Tue, 18 Oct 2005 09:25:18 GMT

هر وقت کنار دریا می روم

عشق را با خودم می برم

که غروب ها روی ماسه ها با من قدم بزند

و با زمزمه مدامش

دلم را در زیر غبار رطوبت بیدار نگاهدارد.

ای عشق

mordabe-sangi — Tue, 11 Oct 2005 11:55:22 GMT

ای عشق ! ای گل ایستاده من در آنسوی زمان و حواس.

ای کسی که لبانت بوسه ای که در پوست من صلیبی از یاسمن نقش می زند یک بار به خواب من بیا تا جنونم برگردد!

ای عشق! از تو دور شدم تا به تو نزدیک شوم و زمان را یافتم. اکنون با زمان معاشقه می کنم

و من آتش عشق را در صاعقه معشوقم ربودم

برایم چیزی باقی نمانده جر آنکه در سایه ای که سایه توست آواره شوم

برایم چیزی باقی نمانده جز آنکه در صدایی که صدای توست ساکن شوم و اکنون صلیبی در خیابان پشتی ایستاده است.....

کی و کجا...؟

mordabe-sangi — Sun, 02 Oct 2005 14:37:18 GMT

نمی دونم بالاخره ، کنار کدوم برکه ، زیر سایه کدوم درخت ، در سکوت کدوم دشت بالاخره میشه کفش های همیشه رفتنم رو بکنم و برای یک لحظه بشینم و با چشای بسته به بودن فکر کنم!

نمی دونم این جاده طولانی آزمون های همیشه کی تموم میشه! این سنگ های همیشه در راه کجا کنار میرن! این دلتنگی کی کوله بارشو از من جدا می کنه و به راهه خودش می ره!

فقط یه چیز و می دونم این که این جا شهر پر بهانه ای ست که من باید همه بهانه ها را بگیرم ... مبادا تو بهانه گیر شوی ! این جا شهری پر از همهمه و هیاهوست که من باید سکوت کنم مبادا گوشت بیش از این آزرده شود!

اینم می دونم که تنها چیزی که من رو با این کفش های قصه گو به راه می خونه... بودن یه عاشق و نگاه های صمیمی و پاک دوست هایی که همیشه کنارم بودن و دست های همیشه رو به آسمون مادر و پدرم و نفس های گرم همه اون آدمایی که دوسشون دارم هست.

پس باکی نیست! من می روم که همه بهانه ها را بگیرم...